çocuk terbiyesi

Çocukların terbiyesindeki yol işlerin en önemli ve en lüzumlu olanlarındandır. Çocuk anne ve babanın yanında emanettir. Onun tertemiz kalbi her nakış ve suretten boş hem berrak hem de soyut bir cevherdir. Bu mübarek kalp kendisine nakşedilen her şeye kabiliyetlidir. Eğer kendine hayrı adet eder, öğretirsen hayır üzerine büyür. Dünya ve ahrete sahip olur. Anne ve babası sevabına ortak olur. Eğer şerre alıştırır hayvanlar gibi ihmal edilirse şaki olup helak olur. Onun velisi bundan sorumludur. Allah(cc) “Nefislerinizi ve ailenizi yakıtı insan ve taşlar olan bir ateşten koruyunuz.” Buyurmuştur. (Tahrim 6)
Mademki çocuğumuzu ahret ateşinden korumak dünya ateşinden korumaktan daha üstündür öyleyse onu edeplendirelim. Çocuğun korunması ona edep öğretmek ahlakını tertemiz yapmak güzel ahlakları tembih etmek kötü arkadaşlardan korumak fazla nimetlere dalmayı kendisine adet ettirmemek süs ve lüksü kendisine sevdirmemek demektir.

Ana-babalar ya da amirler, çocuklarına/memurlarına sadece emirlerverir, karşı tarafın tepkileri dikkate alınmıyorsa bunun adına iletişimdenemez. Bu durum tek yönlü bir bilgi akışı ve anlamlandırma süreciolduğu için Enformasyon olarak adlandırılır.