Rûhânî Liderlerin Görevleri

Sonra bu faslı şu sözleriyle kapatıyor:
“Bu görevin ortaya konması, her şeyden önce milletimiz içindeki rûhânî liderlerin görevleridir. Onların meselenin sırrına vâkıf olmaları, zararlı metotları ve komünist Rusya’nın hazırladığı planlan barışçı yollarla bozmaktaki paylarının büyük olmasını kolaylaştıracaktır.”
“Daha yüksek frekanslı Amerikan sesleri icat etmemiz de asla faydalı olmayacaktır. Ancak şimdiye kadar söylenenlerden daha çok aldatıcı söyleyeceğimiz bir şey varsa o başka!”
“Vaiz ve öğretmenlerin birçoğu ilmi gelişmenin insanın zarar verme gücünü çok fazla artırdığından dolayı üzülüyorlar. Bilginin haddizatında kendisinden kaçınılması mümkün olmayan bir şey olduğunu kabul etmemiz gerekmez.”
“Büyük maddi kuvvet, ruh asrında değil sadece madde devrinde tehlikeli olabilir. Aslında ilmî gelişmenin durdurulması veya gerilemesine teşebbüs etme yerine, rûhânî ibadetlerin gelişmesine önem verilseydi çok daha iyi olacaktı.”
“Başkan Wilson ölümünden bir kaç hafta önce devrimci hareketlerin ve komünistlerin çalışmalarının tehdidini kapsayan bir makale yayınlamıştı. O, bu makalesini şu sözleriyle bitirmişti: Problemi bütünüyle özetlersek şöyle diyebiliriz; medeniyetimiz kendi ruhaniyetini tekrar elde etmedikçe, sırf maddî yönüyle daha uzun süre ayakta durmaya muktedir olamayacaktır.”
“Bu, kiliselerimize, siyasî kuruluşlarımıza, kendi kapitalizmimize, Allah (c.c.)’tan korkan her ferde ve vatanını seven herkese karşı son bir çağrıdır.”
Ancak daha önce Dr. Carrel’in çağrılarında olduğu gibi B. Dulles’ın bu çağrısını kolayca kabul etmek mümkün olmadığı gibi Dulles’ın kiliselerine, siyasî ve kapitalist kuruluşlarına, Allah (c.c.)’tan korkan her şahsın veya vatanını seven herkesin önüne serdiği bu son çağrılara kolayca uyma imkanı yoktur.
Mesele bundan daha da derindir. Kilisenin elinde, önce Pavlos’un sonra da Konstantin’in, üçüncü olarak da kilisenin, konsüllerin ve papazların onu bozmasından sonra, insan hayatına kâmil ve kapsamlı bir şekilde temel teşkil edecek Hıristiyanlıktan eser kalmamıştır.
Hıristiyanlık düşüncesinden geride kalan son kalıntıları da B. Dulles’ın ifade ettiği gibi Amerikan maddi uygarlığı yerine getiremiyor. Bu uygarlık önce aşırı ihtikarcı, faizci, kapitalist sistemi temsil eden sıkı ferdiyetçilik programı üzerine kurulmuştur.
B. Dulles’ın kendisinin bile -tehlike zamanında bu çağrıda bulunurken- Hıristiyanlığın geride kalan fikirlerinin tatbik olunabileceği düşüncesine inandığını hiç sanmıyorum. Çünkü Hıristiyanlığa göre öncelikle yapılması gereken şey! Hıristiyanlığın, her semavi dinin ve her aklıselimin yasakladığı, insanlık ve materyalist medeniyetin sıkıntılarında ilk ve en büyük payı olan bu medeniyetin üzerine kurulduğu faizci sistemin ortadan kaldırılmasıdır.
B. Dulles Hıristiyanlıktan, kendi ekonomik sisteminin özüne müdahale etmeyen, aynı zamanda komünizm felaketini def edici ve diğer siyasî gayelerini gerçekleştirecek hayret verici bir şeklin gerçekleşmesini istemektedir.
Hatta B. Dulles, dini düşünenin bütün yönleriyle hayatın özüne yerleştirilmesi görüşünde samimi olsa bile, unutulmamalıdır ki, Hıristiyanlık prensipleriyle, yaşanan hayat gerçekleri arasında geçilmesi ve üzerinde bir köprü kurulması mümkün olmayan bir uçurum vardır. Beş yüz yıldan beri devam etmekte olan din ile devlet arasındaki acı çatışma bu uçurumun kazılmasında ve derinleştirilmesinde görev almıştır.
O, kilise erkanına ve ruhani liderlere güçlerinin yetmeyeceği bir işi teklif ediyor. Ellerinde kalan Hıristiyanlığın bozuk kalıntıları ile kilise ve adamları din ve dindarlarla insanların vicdanları ve akılları arasına girmiş olan acı bir tarihe ve hayatın bütün yönleri, fikir ve düşüncenin dine düşmanlık temeli üzerine kurulduğu faydasız bir ayrılıktan sonra onlardan bazı vazifeleri istiyor. Onları, güçlerinin yetmediği bir konuda sorumlu tutuyor, diyorum. B. Dulles, onlardan bu bozuk kalıntıdan imanla amel, fertçilik ile toplumculuk, ruhla madde, ilmi gelişme ve bu gelişme üzerine ruhun etkisi ile toplum hayatının ruhani imanın hakimiyeti ile geliştirilmesinin aralarını birleştirecek bir sistem oluşturmalarını istiyor. Öyle bir sistem ki; din ile dinin uygulanması arasındaki farkı ayırt etmiyor. “Dinsizlik ve maddecilik olmadan sosyal adaletin sağlanması imkansızdır” sözünü reddediyor ve maddi şeylere öncelik tanınmasını veya kölelik ve istibdadın maddi üretimi artıracağını veya üretimi artırma uğruna aklî, ruhî ve iktisadî hürriyete tecavüzü reddediyor. Bu metot uğruna aklî, ruhî ve iktisadî hürriyete tecavüzü reddediyor. Bu metot, öyle bir metottur ki; din adına ilmi gelişmenin durdurulmasını istemiyor, ilim ve bilgide geriye dönmeyi dindarlık için yegane vesile saymıyor, hülasa bu metotta ibadet gelişir nihayet “çalışma” ibadetin bir şekli haline gelir. Bozuk bir düşüncenin kalıntısı acı bir tarih enkazı, aşılmaz ve üzerinde köprü kurulamaz bir boşluk, -bütün bu karışıklıklar içinde oluşan- dinleri ile genel olarak hayatın akışı ve özellikle de bu materyalist medeniyetin arasında böyle bir metodu nasıl bulabiliyorlar?
Bu metodu ortaya koyacak kavim, başka bir kavimdir. Bu metodu en mükemmel suretiyle ihtiva eden din bugün kendi kavmi nazarında din namı ile anılan şey değildir.
B. Dulles, Batı sistemlerini komünizm tehlikesinden korumak için dini, bir ordu gibi kullanmak istiyor. Fakat din bu küçük savaşta hiç bir şeyi yapma imkanına sahip değildir. Diğer bir ifade ile iki maddi sistem arasındaki savaşta dinin yapabileceği bir şey yoktur. O, isteyerek içine düşürüldüğü yürekler acısı bu durumu ile bir şey yapma imkanına sahip değildir. O insanların hayatından kötü bir şekilde uzaklaştırıldıktan sonra insanları müdafaa etme gücüne sahip değildir.