Sevgi

Bir gün sormuşlar ermişlerden birine, 'Sevginin sadece sözünü edenlerle, onu

yaşayanlar arasında ne fark vardır?'. 'Bakın göstereyim...' demiş ermiş.

Önce sevgiyi dilden gönüle indirememiş olanları çağırarak onlara bir sofra

hazırlamış. Hepsi oturmuşlar yerlerine derken, tabaklar içinde sıcak

çorbalar gelmiş. Arkasından da derviş kaşıkları denilen bir metre boyunda

kaşıklar. Ermiş: 'Bu kaşıkların ucundan tutup öyle yiyeceksiniz.' diye de

bir şart koşmuş. 'Peki...' demişler ve içmeye teşebbüs etmişler. Fakat o da

ne? Kaşıklar uzun geldiğinden bir türlü döküp saçmadan götüremiyorlar

ağızlarına. En sonunda bakmışlar beceremiyorlar, öylece aç kalkmışlar

sofradan.

Bunun üzerine 'Şimdi...' demiş ermiş. 'Sevgiyi gerçekten bilenleri çağıralım

yemeğe.' Yüzleri aydınlık, gözleri sevgi ile gülümseyen ışıklı insanlar

gelmiş oturmuş sofraya bu defa. 'Buyrun' deyince, her biri uzun boylu

kaşığını çorbaya daldırıp, karşısındaki arkadaşına uzatarak içirmiş. Böylece

her biri diğerini doyurmuş ve şükrederek kalkmışlar sofradan.

'İşte...' demiş ermiş: 'Kim ki hayat sofrasında yalnız kendini görür ve

doymayı düşünürse, o aç kalacaktır. Ve kim arkadaşını düşünür de doyurursa,

o da arkadaşı tarafından doyurulacaktır. ŞÜPHESİZ, HAYAT PAZARINDA DAİMA

SEVGİYİ PAYLAŞANLAR KAZANÇTADIR.'