Rahman ve Rahim Allah'ın adıyla,

Sahabeyi düşünüyorum...

Onlardaki iman esaslarının sadeliğini... Onların, ilk kaynakta bulanık suya rastlamadan kana kana içtiklerini... Onlarn, "Hayırı, senin içtiğin gerçek su değil." sözünü hiç duymadan yaşadıklarını... Onların, birbirlerini sadece Kur'an ve sünnetten sorumlu tuttuklarını... Onların, insanlar? sadece Allah'a davet ettiklerini... Onların, birbirlerini kardeş ilan etmelerinde sadece Kur'an ve sünnete dayandıklarını... Onların, birbirlerini kardeş görmeleri için, Kur'an ve sünnete iman etmiş olmalarının yeterli oluğunu...

Bedir Savaşı'nda Hz. Peygamber askerleri savaşa teşvik ediyordu:
"Allah'a yemin olsun ki, bugün Allah'ın rızasını umarak, sabrederek, kaçmaksızın öldürülenleri, muhakkak Allah cennete koyacaktır. Kalkınız. Genişliği yerler ve gökler kadar olan cennete giriniz."
Sahabeden Umeyr bin Human o sırada elinde hurmalar vardı ve onları atıştırıyordu. Merakla Hz. Peygamber'e sordu:
-Cennet o kadar geniş mi ey Allah'ın elçisi?
-Evet
-Ne güzel! Demek cennete girmek için şu müşriklerin beni öldürmelerinden başka birşey lazım değilmiş.
-Evet, öyle, niye sordun ey Umeyr?
-Ey Allah'ın Resulü! Bu soruyu cennete girmekten başka bir arzu için sormadım.
-Muhakkak cennete gireceklerdensin ey Umeyr!
Umeyr kalktı. Hemen elindeki hurmaları attı. Kılıcını çekerek:
"Allah'a dünya rızıklarıyla değil, ahiret ameli ve Allah korkusuyla varılır. Allah'a Allah yolunda gayretle sabırla ulaşılır. Allah korkusundan, iyilikten, istikametten, başka her rızık tükenir" dedi ve savaşın içine daldı. Umeyr şehid oluncaya kadar savaştı. Allah yolunda cihad ederek cennete gitti...

ashabın hayatı, sahabi, sahabe, sahabeler, asrı saadet