terbiye

Çocukların terbiyesindeki yol işlerin en önemli ve en lüzumlu olanlarındandır. Çocuk anne ve babanın yanında emanettir. Onun tertemiz kalbi her nakış ve suretten boş hem berrak hem de soyut bir cevherdir. Bu mübarek kalp kendisine nakşedilen her şeye kabiliyetlidir. Eğer kendine hayrı adet eder, öğretirsen hayır üzerine büyür. Dünya ve ahrete sahip olur. Anne ve babası sevabına ortak olur. Eğer şerre alıştırır hayvanlar gibi ihmal edilirse şaki olup helak olur. Onun velisi bundan sorumludur. Allah(cc) “Nefislerinizi ve ailenizi yakıtı insan ve taşlar olan bir ateşten koruyunuz.” Buyurmuştur. (Tahrim 6)
Mademki çocuğumuzu ahret ateşinden korumak dünya ateşinden korumaktan daha üstündür öyleyse onu edeplendirelim. Çocuğun korunması ona edep öğretmek ahlakını tertemiz yapmak güzel ahlakları tembih etmek kötü arkadaşlardan korumak fazla nimetlere dalmayı kendisine adet ettirmemek süs ve lüksü kendisine sevdirmemek demektir.

Peygamberimizin ahlâkının en önemli özelliği, Allah vergisi oluşudur. O bütün güzel vasıfları, çalışıp, emek verip, bir çaba sonucu kazanmış değildir. Onun ahlâkı Allah tarafından ihsan edilmiş, ikram edilmiştir. Yüce Allah onu insanların örnek alacağı kusursuz, eksiksiz ve seçkin bir şekilde yaratmıştır.

O dünyaya gözünü açıp kapayıncaya kadar hep aynı huy ve ahlâk üzerinde yaşamıştır. Ondaki güzel vasıflar yaratılışında mevcuttu. Onu eğiten, edep ve ahlâkın en üstün özellikleriyle süsleyen Yüce Rabbidir.

İşte bundan dolayı, onu kendisine örnek kabul eden insan, onu ne kadar taklit edebilirse, o kadar istifadesi fazla olur, o nurdan aldığı feyiz, o nisbette çoğalır.

Peygamberimizin ahlâkının en belirgin özelliklerinden birisi de, insan yaratılışında var olan birbirine zıt ve ters huyları en mükemmel şekilde bağdaştırıp, bütün duyguların ideal noktasını bulmasıdır. Hiçbir şekilde aşırılığa kaçmadan, orta yola, doğruya ulaşmasıdır.

Peygamberimiz, herkesin arzu edip de bir türlü ulaşamadığı en üstün değerleri ve olgunluğu mükemmel bir şekilde hayâtı boyunca ümmetine göstermiş, bütün insanlığın gözleri önüne sermiştir.

Bazı anlar olmuş, en cesur bir fedai olarak, düşmanın kat kat üstünlüğüne hiç aldırmadan, binlerce düşmana tek başına meydan okumuştur. Ama bu halinde bile yumuşak kalpliliğini, merhametini geri bırakmamıştır.

Meselâ bir savaş sonrası, öldürülmüş olarak gördüğü düşman çocuklarına o kadar acımıştı ki, düşman da olsa çocukların öldürülmemesi gerektiğini, çünkü onların suçsuz ve Cennetlik olduklarını haber vermişti.

Gıybetin tarifi: Hucurat 11. 12. ve 13. ayetler, 10. ayetteki kardeşliğin nasıl temin edileceğini izah eder. Öyle bir kardeşlik ki, orada “ihvan” yerine “ihve” kelimesi kullanılır. İhve, öz kardeşler için kullanılır. Yani ayette işaret edilen kardeşlik, öz kardeş gibi kardeş olmaktır. Kardeşliğe vurulan darbelerin mevzu olarak işlendiği yerlerden biri olan 12. ayette gıybet, kardeş‏inin ölü haldeyken etini yemek gibi tasvir edilir.